قرار گذاشتن آسان است

قرار گذاشتن آسان است

و به هم زدن قرار

به خدا

از آن هم آسان تر

با اين خيال

يك روز با زندگي قرار گذاشتم

ساده بود:

روزها

سر قرار با هم مي نشستيم

فنجان – فنجان

چاي مي نوشيديم

و

بشقاب – بشقاب

گپ مي زديم.

روزي ديگر

خواستم

قرار را به هم بزنم

با زندگي بي قرار شوم

نشد!

نمي شد!

نمي شود!

يك كتري

نفرت مي خواهد

و

يك قاشق چايخوري

شهامت

كه

ندارم.

در پارك سن كلو

در پارك سن كلو

زن بر نيمكت مي نشيند

و به كيفش پناه مي آورد

كليد خانه اش

اتاقي

كه همواره انتظارش را مي كشد

يك دفترچه

پر شده از شماره هايي

كه زن مي داند تا لحظه ي آخر

تنها تكرار يك شماره اند

يك سرخاب

براي هنگامي كه از چهره اش مي ترسد

بادبزني براي پراكندن

واژه هاي سمج

كه در آن وقت روز

خيال زن را نيش مي زنند

چند سكه

و آن گوشه

آب نباتي براي تغيير طعم دهانش

كه همواره مزه ي غبار مي دهد

زن كيف دستي را

باز از نو مي نگرد

انگار چيزي جا مانده است

آه! داشت يادم مي رفت.

قلبش را از سينه بيرون مي آورد

در كيفش مي گذارد

كيف را مي بندد

آن گاه آرام زير آفتاب مىآرامد.

برگرفته از: مجموعه شعر "روي پل آلما چه مي كنيد خانم؟"، تهران: انتشارات آهنگ ديگر، ۱۳۸۷.

سنگ كه مى اندازي به درياچه

پرچين مي شود صورتم

و شي...شي... شي... دا...

دايره دايره

در ياد تو

غرق مي شود.

وارونگي شب در قاره ي آفتابى

مورچه ها روي سينه بند تو صف مي بندند

و شب تاريك بر پوست تو مي افتد

و مي افتد قاره به جان خودش

و تو قاره را دور مي زني

گرد... گرد... گردو...

كه ميان نيجريه، خارطوم ...

مورچه ها روي سينه بند روشن تو

نقشه هاي سياهي مي كشند

و سينه هاي تو بالا و پايين مي رود

تنگه هرمز... خليج فارس...

نفس نفس مي زني زير پونز

و روي نفس نفس تو

دوباره صف مي بندند مورچه ها

و شب وارونه مي افتد در نگاه تو

نفت كش ها سوت مي كشند

ناوگانها شليك مي كنند

و رگ هاي آبي تن ات

آه... آه... آبي..

قاره را دور مي زنم

آه... آه... آبي..

چه چروك شده اي

نقشه ي آفتابي!

برگرفته از: مجموعه شعر "عكس فوري عشقبازي"، ايران، ۱۳۸۶.

سقف آبی روی سرم

                       لنگر انداخته                   

دیوارها

دور سرم ضلع می زایند گرد می گردند

و من

   تکه

      تکه

          پخش      

              گیج می زنم  

این زمین

           به پاهایم پیچیده  

حروف بیگانه انگشت در حلق ام کرده اند

آنقدر نازک شده ام

از دروازه ی سوزنی شهر رد شوم

                                    بالا بیاورم

خیانت خدا در سرزمین من

از تنِ تن ها بالا رفته است

که مدام بخارند تن ها

ـ حالا اینطرف تند تند ثبت

کسی از قلم نیافتاده باشد ـ

برای خانه ام یک آسمان جنازه

                      چشم روشنی بارانده اند

عشق من کلید طلایی ست

                         در هر قفلی بچرخد

به اعتبار تو با شماره ی معکوس

                                 وارد می شوم

ولی تکلیف این تنِ تنگ چه می شود

که در دامنِ نت

                آب رفته است

خيرخواهى

شما

جنگ بيافرينيد

و ما كودكان را نجات خواهيم داد

اين گونه

تعادل برقرار مىكنيم

بر روى زمينىى كه شما رهبران آن هستيد.

شما

زمين ها را از سموم بمب هاى جنگىتان خشك كنيد

كشاورزان را آواره كنيد

رودخانه ها را بر روى روستاهاى مخالفان ببنديد

جاده ها را ويران كنيد

قحطى

مرگ

ويرانى

گرسنگٍس بيافرينيد

تا ما زنان نيك خواه مسيحى

در يك صبح زيباى اميدبخش

با قلبى پر از مهر

با كاسه هاى گندم پخته

با آب هاى معدنى در شيشه هاى پلاستيكى

با دارو

و باربىهاى زيبا و كمرباريك از راه برسيم.

معادله ى خوبى ست

ما

آن را مىپذيريم.

اين گونه

اسلحه هامان فروش خواهد رفت

و ما پول كافى خواهيم داشت

براى برگزارى جشن سال نو

و جوانان شرورمان

شرارت شان را فرومىنشانند

و توليدات ديگرمان را آب مىكنيم

و مهم تر از همه

نشان مىدهيم

كه ما

چه اندازه مهربان هستيم!

ما

با هم كارى يك ديگر

جهان را

نجات خواهيم داد

اما

پيش از اين

شما

بايد آن را به خطر بيندازيد

اين گونه

تعادل برقرار خواهد شد

بر روى زمينى كه شما رهبران آن هستيد.

۱. تامل عاشقانه

هميشه مرد تازه اي بوده اي

هر وقت كه از در رفته اي

و تو آمده اي

(اين تو را براي من قشنگ مي كند)

روزي كه بيايي

و از من بدت بيايد

مرد تازه اي خواهي بود

اما من از دوست داشتن يك شهر براي هميشه

خسته خواهم شد

(و اين مرا براي تو مغرور مي كند).

۲. يعني عاشق كسي باشي

مدرسه را مارمولك چاق كرده است

بخاري را اجداد بيچارهء من

تكه هاي تقويم را در تنور بياندازيد

شايد گوشت برشته سگ ترم كند

با پاچهء روزهايي كه مي گيرم

تئاتر را مه گرفته است

مرا شب

زن را شوهر گرفته است

مرا نكبت جاودانگي

حرف زدن براي ديوارها ممنوع است

اما كسي زبان مرا نمي داند

تا از چرند گفتن نجاتم دهد

شايد انگليسي را به من داده اند

فارسي را به شكسپير

گندمي مي كارم

سلول هايش داس هاي كوچك

زبان هايتان را درو مي كنم

براي آنكه بدانيد

همين كه به حرف هاي من گوش كنيد كافي ست

بالون هايم به من سواري داده اند

به اندازهء كافي

و كافي يعني بادي كه از كنارت مي گذرد

بي آنكه بداني

همه چيز مثل هم است

گور من يعني زندگي تو

و شايد گور تو، زندگي من

زندگي يعني عاشق كسي باشي

و با كسي ديگر زندگي كني

وگرنه روحت ميان خانه هاي بي شرم سرگردان مي شود

نه از عاشق شدن در اماني

نه از زندگي

تو به دو موجود توامان محكومي

عشقت

و عاشقي كه تو را در قمار باخته است.

برگرفته از مجموعه ي " باجه نفرين"، استكهلم: نشر باران، ۱۳۸۰.

از بغض ها و آيينه ها

دنيا پر از پرندگان بي آسمان

و آدم هاي بي ستاره است

و فردا هميشه آينه اش را

جلوي صورتت نمي گيرد

خورشيد اما

بادبادك سرگرداني نيست

كه در طوفان گم شود.

گل هاي سرخ قالي را

در آب و آفتاب و بهار هم

كه غرق كني

بازتر نمي شوند

تنهائي ات را در فنجان قهوه

ته نشين نكن

لابلاي اين همه بيداد زندگي

چرا داد نمي كشي؟

تا بدهكار دنيا نباشي؟!

تو فكر مي كني از عشق كمرنگ تري؟

روزي كه عكست را

مثل ستاره ي شمال

بر آسمان همه ي آلبوم هاي قديمي ام

چسباندي

آنقدر در هزارتوي بغض هايت

آبي شدم

كه قاصدك هاي سفيد صدايت را

از پشت مه هم مي شناسم

"تو خوبي

و اين همه ي اعتراف هاست" (۱)

زندگي براي اين همه تنهايي

كوچك است

دستت را به من بده

هيچ چيز نمي تواند

جلوي دريا شدن ما را بگيرد.

(۱): برگرفته از سروده ي "نگاه كن" اثر احمد شاملو.

برگرفته از مجموعه "وضعيت قرمز"، لس آنجلس: شركت كتاب، ۱۳۸۴، ص. ۴۹.

و فقط شنيده اند

گويش جرنگاس عشق را

از لبان سرخ شاعره ام

تا چشم هاي شرقي مرا

و شرشر گيسوانم را

نوازش كنند

شيريني ميان دستانت

باش –باش

در روزهاي من

آزادي!

برگرفته از مجموعه ي "سنگسار"، لس آنجلس: انتشارات سندباد، ۱۳۸۴، ص. ۴۶.

۱.

دستهاي تو مثلث هايي زيبايند

صورتت صفحه اي پهناور

با مشتي چشم كه جفت نمي شوند

هر يك به جهاني

نظر دارند

هر جهان

با جنگلي از هم جدا مي شود

مي توانم انگشتان ترا

بنشانم بر برف كاغذم

مي توانم مربع ها و لوزي ها را

آنقدر كنار هم بگذارم

تا خط بوسه گم شود

بعد استوانه ي دست هايم را

گره گره

بگذارم بر لبه هاي ذوب شده ي انگشتانت

كه استخوان شانه هاي منند

پلك ها كه بسته مي شوند

قاب مي ميرد.

۲.

ميان نشستن دستت روي گونه هايم

تا گشت و بازگشت اين سلولهاي خيس

چيزي رخ نداد

نه جنگي شروع شد

نه زنداني از زندان آزاد

نه بيانيه اي تازه

براي امضا نوشته شد

در گودي شكمم

ميدانچه اي هست

كه هر غروب

در آن تانگو مي رقصند زن و مردي

دو كلاه در دو سوي ميدان

و كليسائي قديمي روبروي تو

بر سينه ات

سر درت

آنجا كه پيكاسو نقاشي كرده است

ميان كوچه اي تنگ

تنگ تنگ

حسرتي به رنگ نارنجي مرا پوشانده است

ديدي از آغاز خوابيدن دهانمان بر هم

تا جويش تنهائي طلب سرهامان

بر بالش خنك

كسي نمرد

حالا دوباره سرت را روي من خم كن.

۳.

اين تابستان چترآلود

بيهوده طولش مي دهد

وقتي گلفروشي هميشه باز است

و شمعداني ها را

مي توان در گلخانه كاشت

آفتاب يكبار سر زد

وقتي كه در

چندبار صدا كرد و بسته شد

لب ها بسته شد

انگشتان چفت

در هم قلاب

در حسرت بماند مثل ميدان هاي نچرخيده

باران ببارد

تعطيلاتمان خراب شود

كنارمان راهنما گذاشته اند

پر از تاريخيم

پر از چراغ

ساعت پنج

درها كه بسته شوند

نگهبان ها

يكي يكي بروند با چترهاي نيمه جان

صورتم را در پيراهنت پنهان كن

تابستان باشد براي بعد.

شعر ۱ و ۲ برگرفته از كتاب. كتاب شعر، پاييز ۱۳۸۲، ص. ۲۰-۲۳.

شعر ۳ برگرفته از مجموعه شعر: با سيلويا در پارك، ۱۳۸۰.

برگرفته از سایت اخبار روز اسفندماه ۱۳۸۷.

بر پنجه ي پاهايم

ايستادم

از پنجره ي چشمان تو

درون تو را ديدم

خالي بود.

چاه

روي چاه خم مي شوم

خود را صدا مي كنم

دست خود را گرفته بالا مي كشم

چاه ناپديد مي شود

اما نفس

نوزاد شكم باره ي بي طاقت

اولين فريادش را سر مي دهد.

معجزه

من هم صداهائي در مغزم شنيدم

هنگاميكه در كوه بودم

در اتاق

در خيابانها

و در آغوش تو

من هم دلم مي خواهد قسمت كنم

عشق بورزم

درمان بخشم

و ببخشايم

ولي تنها معجزه ي من شعر من است

بر روي آب راه نمي روم

اما زخم پذيرم

مي ميرم

درست مثل بقيه پيامبران.

برگرفته از كتاب اقليم هشتم، سوئد: كتاب ارزان، ۲۰۰۴.

جزيره آرامش

پولك مي ريزد از آسمان،

و حباب ها آهسته مي تركند

بر آب راكد بركه هاي خواب.

در زير پا

شن هاي گرم،

               نرم.

خورشيد،

سركشيده از پس ابر سپيد وهم.

من راه مي روم،

اما صداي پا،

از هيچ جاي اين جزيره نمي آيد

جز نغمه ي آرامش،

و صداي نفس هايم

        كه عميق و آهسته در گوش مي پيچند.

گيسوانم چه بلند شده اند

و چه خوب عرياني ام را مي پوشانند

و بر بستر شانه هايم بلبلان رنگارنگ،

                                                لانه كرده اند.

اينجا جزيره ي آرامش من است.

آهسته مي روم

         مبادا بلبلان عشق،

           از بستر شانه هايم سراسيمه پر كشند.

 برگرفته از مجموعه شعر: "از واژه تا پندار"، لندن: مركز كتاب، ۱۳۷۶.

آبي را تجربه كن

 عاشقان شب

آبي را در حلولهاي حرام

          تجربه مي كنند.

اگر به طنازترين ماهي مستم

                       عاشقي

رها كن گوشماهي هاي سياه را

         در صدف دستهايت

با من

به دورترين خود بيا.

شعر "آبي را تجربه كن" برگرفته از: مجموعه شعر "زنجموره هاي مخدوش"، سوئد: فصلنامه ي قلم و سراينده، ۱۳۷۷.

چشم ها       آبى زنگارى

گونه ها          زيتونى

خط قامت       نازك

راه كه مي روند هوا تاب مي خورد

تاب مي دهند موج مرا دور پيكرشان

مردهاي همسايه خوشمزه اند

از شاخه هاي تردشان بوي انار ابيانه مي چكد

و آب .. آب دوست دارند و ياس .. ياس دوست دارند و گونه ء من

را .. و آب دوست دارند و .. ناگهان

از ميان دامن من سر   سر   سر   بيرون كردن .. و .. دوست دارند

همين حالا   حتي همين حالا كه روي دامن من خوابند

دوست دارند مثل جرجر باران دور گردن من

همين حالا

شيفته

زيبا    ديوانه مي شوم .. وقتي .. شبنمي قد كشيده تا سر صنوبرها

و با چشم هاي آهويي .. نگاه مي كند به سويي .. دور .. تا من

از گوشه اي  خط خط دور چشم هايش را نگاه كنم .. و همچنانكه

نگاه مي كنم زمين زير پايم بلغزد و كنار شبنمي باشم كه قد كشيده

تا سر صنوبرها و جاهايي از تنش حتي اسم دارند .. دلم بخواهد

دهانم باز شود باز باز باز ... و من بگويم آه     و ناگهان هواي

خنده بيايد .. زيبا .. از آن بالاي بلندي فرو افتادن هم بد چيزيست

.. ديگر دلم نمي خواهد پاهايم را تيغ بيندازم و خط ابروهايم را

هشت كنم و نرم نباشم .. حالا دلم براي خودم تنگ مي شود و

سرانگشتانم كه نرم بوده اند .. زيبا جان .. نصف زيباييت را بپوشان

.. سينه ات را بخاران خش خش كن .. دهانت را كج كن .. گاهي

از ميان هوا كه مي روي بدر .. هوا را و بخوان قوقولي قو .. تا من

اندكي نفس تازه كنم .. زيبا جان .. روي پوست تنت روي شير تازه

مي غلتم .. لاي موهايت لاي ابريشم نبافته .. روي لب هايت كه

مي رسم دستهايم مي خواهد نفس نفس بزند .. سخت است .. نيست؟

.. حالا براي خاطر من كمتر زيبا باش .. يا كمي فقط كمي ابله

باش .. بيهوا بنال ..

بيخودي بگو ...........

زيبا .. ديوانه جان .. ديوانه مي شوم .. سرانگشت هاي نرم بوده ام را

مي خواهم روي كودكي بگذارم كه در فاصلهء لب هايم غول مي شود ..

لاغر مي شوم .. تند مي شود .. خراب مي شوم

زيبا   خوابم نبرده .. هنوز بهوشم اما .. شايد بايد يك تكه از

نرماي دست هايت را بلند كني مثل سيلي گرمي روي هر كجايم كه

خواب رفته .. تا بگويد آ ه      و ببيند زيبا ..

زيبا بچرخ  ..  حالا ببين .. برمي آيم از جا و مي روم در هواي

هركجا كه بوي تو نيست چرخ مي زنم تا اندكي به خود آيم ..

 شعر "شاپوري ۴" از كتاب "ساقي قهرمان. همين."، كانادا: نشر افرا - نشر پگاه، ۱۳۸۱.  

شعر "شيفته" از كتاب ".. و جنده يعني جان مي بخشد به .."، كانادا:نشر افرا، ۱۳۷۷.

چه به دريا نزديك بودم

آن شب كه نمك دهان تو مى لغزيد

زير زبانم

صخره ها دندان هايشان را

با چاقوى باد تيز مى كردند

ومن مزهء شورمرد را با حرص فرومى بردم

تا تشنه تر شوم

به گمانم توفان گوش هاى تو را

از بيخ بريده بود

زيرا بى صدا روى امواج سفر مى كردى

مرا نمى شنيدى

كه خونم را مى تكاندم روى ماسه ها

اكنون ردم را بگير و بيا د

در دامنم  صدفى شكسته بينداز

من هنوز همان زنى هستم

كه مى خواست برايت اقيانوسى از مرواريد بدنيا بياورد

پارو بزن

و رختخوابت را نزديك تر بياور

.در اين تاريكى بى فانوس

گاوآهن

تو معشوق وحشي گندم زاري

يك گاوآهن متمدن

كه به رختخواب من يورش مي آوري

و محصول رسيده ي پستان هايم را

لگدكوب مي كني

مي خندي و باد

اتم هاي پراكنده ي موهايت را

شخم مي زند

با چنگال هايش

مي وزي

و خواب هايم خيس مي شود!

انگار دريا در بزاق توست

كه روحم ترك برمي دارد

بي آبياري بوسه هايت

مي خواهم ساقه اي باشم بلند

و لاي دندان هايت گير كنم

دهان باز كن!

تو چرم تازيانه اي

كه گاري فصل ها را به جلو مي برد

مي خواهم نامت را

همچون يوغي بر گردنم بيندازم

قلبم از تو سيراب نمي شود

در قحطسال كلمه

و خشكي فريادها.

 برگرفته از: مجموعه شعر "من عيسي بن خودم"، استكهلم: انتشارات آلفابت ماكسيما، ۱۳۸۶.

آفتاب

شايد شكوه دوردست ضربه هاي طبل

در غروب مرموز كوچ

رقص سرخ آتش

جاي پاي منجمد گرگي در برف

يا حركت نور 

              در زاويه ي چشمان من.

 شايد بافت هاي بلورين باران

يا زنبورهايي كه بر گل هاي دامن من مي نشينند در بهار

بازي شيطنت آميز باد با برگ

كه در آستانه ي قدم هاي من

                      به خاك مي افتند

يا كه باد وقتي كه ابرها را

از مردمكان چشمان ماه

                      پاك مي كند

شايد آفتابي هستي

كه با پستاني از نور

شمعداني هاي حياط مرا

                       بالغ مي كند

يا كه تاكيد حضور تابستان

                            در رنگ

                                  منقبض

                                         سبز

يا رنگين كماني در كمركش خيس افق.

شايد هم شب

كه آرام در تكرار خانه ام

                    جوانه مي زند

يا ستارگان كوچكي

كه گاه

پنهاني در خواب من

               فرو مي ريزند.

 نگاهت شگفت تر از

نوازش و مذهب و معجزه است.

به خانه ام اگر آمدى

              باز

من لطافت كال خود را به تو خواهم بخشيد

و معجزه نوازش

در دستان كنجكاو من

باز

تكرار خواهي شد

مثل زبان فال نخود

در دستان كولي ها ...